Showing posts with label கடவுள் வாழ்த்து. Show all posts
Showing posts with label கடவுள் வாழ்த்து. Show all posts

Monday, October 19, 2026

கடவுள் வாழ்த்து – 10

கடவுள் வாழ்த்து – 10

அறத்துப்பால் • பாயிரவியல் • கடவுள் வாழ்த்து

குறள்

பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார்
இறைவன் அடிசேரா தார்.

பொருள்

இறைவனின் திருவடிகளைப் பற்றிக்கொண்டு, அவர் காட்டும் அறநெறியில் வாழ்பவர்கள் பிறவி என்னும் பெருங்கடலைக் கடந்து செல்வார்கள். இறைவனின் திருவடிகளைச் சேராதவர்கள் அந்தப் பெருங்கடலைக் கடக்க முடியாமல் துன்பப்படுவார்கள்.

எளிமையாகச் சொன்னால்:

வாழ்க்கை என்னும் கடலில் ஆசை, கோபம், அகந்தை, அறியாமை மற்றும் துன்பம் போன்ற பல அலைகள் எழுகின்றன. இறைநம்பிக்கையையும் அறநெறியையும் உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டவர்கள், அந்த அலைகளால் அடித்துச் செல்லப்படாமல் வாழ்க்கையின் உயர்ந்த இலக்கை அடைகிறார்கள்.

குறளில் அமைந்துள்ள உருவகம்

திருவள்ளுவர் வாழ்க்கையையும் பிறவியையும் ஒரு பெருங்கடலாக உருவகப்படுத்துகிறார்.

பெருங்கடலைக் கடக்க படகு, துடுப்பு மற்றும் சரியான வழிகாட்டுதல் தேவைப்படுவதுபோல, வாழ்க்கையின் சோதனைகளைக் கடக்க இறைநம்பிக்கை, அறம், மனஉறுதி மற்றும் நல்லொழுக்கம் தேவை.

கதை

முன்னொரு காலத்தில் கடற்கரையை ஒட்டிய ஒரு சிறிய கிராமத்தில் அருளன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான்.

அவன் துணிவும் உழைப்பும் கொண்டவன். ஆனால் தனது அறிவையும் திறமையையும் மட்டுமே முழுமையாக நம்பினான்.

அந்தக் கிராமத்திற்கு எதிரே ஒரு அழகிய தீவு இருந்தது. அந்தத் தீவில் அரிய மூலிகைகளும், பழங்களும், தூய நீரூற்றுகளும் இருந்தன.

ஆனால் அந்தத் தீவை அடைய ஆழமும், வேகமான நீரோட்டமும், பெரிய அலைகளும் நிறைந்த கடலைக் கடக்க வேண்டும்.

அந்தக் கிராமத்தில் அனுபவமிக்க படகோட்டி ஒருவர் இருந்தார். அவர் கடலின் தன்மையையும், காற்றின் திசையையும், பாதுகாப்பான பாதையையும் நன்றாக அறிந்திருந்தார்.

“இன்று கடல் அமைதியாகத் தெரிந்தாலும், நடுக்கடலில் பெரிய அலைகள் எழலாம். கரையிலிருந்து தெரியும் நேரான வழி பாதுகாப்பான வழியல்ல. நான் காட்டும் பாதையில் செல். இந்தக் கயிற்றையும் உறுதியாகப் பிடித்துக்கொள்.”

என்று படகோட்டி அறிவுரை கூறினார்.

ஆனால் அருளன் அந்த அறிவுரையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

“எனக்கு நன்றாக நீந்தத் தெரியும். படகைச் செலுத்தவும் தெரியும். யாருடைய உதவியும் எனக்குத் தேவையில்லை.”

என்று கூறிவிட்டு, ஒரு சிறிய படகில் தனியாகப் புறப்பட்டான்.

ஆரம்பத்தில் கடல் மிகவும் அமைதியாக இருந்தது. குளிர்ந்த காற்று வீசியது. தீவும் அவனுக்கு அருகில் இருப்பதுபோல் தெரிந்தது.

ஆனால் சிறிது நேரத்தில் வானம் இருண்டது. கடும் காற்று வீசத் தொடங்கியது.

உயரமான அலைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் படகைத் தாக்கின. அருளன் படகைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றான். ஆனால் நீரோட்டம் அவனைத் தவறான திசையில் இழுத்துச் சென்றது.

கடல் நடுவே சென்றபோதுதான்
தனக்குத் தெரிந்த திறமை மட்டும் போதாது
என்பதை அருளன் உணர்ந்தான்.

அப்போது தொலைவில் அந்த அனுபவமிக்க படகோட்டியின் படகு வருவதைப் பார்த்தான்.

படகோட்டி ஒரு வலிமையான கயிற்றை அருளனிடம் வீசினார்.

“அலைகளை மட்டும் பார்க்காதே. நான் காட்டும் திசையைப் பார். இந்தக் கயிற்றை உறுதியாகப் பிடித்துக்கொள். பயப்படாமல் என்னைப் பின்தொடர்ந்து வா.”

என்று படகோட்டி கூறினார்.

இம்முறை அருளன் மறுக்கவில்லை. கயிற்றை உறுதியாகப் பிடித்துக்கொண்டு, படகோட்டியின் வழிகாட்டுதலைப் பின்பற்றினான்.

சிறிது நேரப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு இருவரும் பாதுகாப்பாகத் தீவின் கரையை அடைந்தனர்.

அருளன் படகோட்டியை வணங்கினான்.

“என்னுடைய திறமை மட்டுமே போதும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் கடலின் ஆழத்தையும், அலைகளின் வலிமையையும் நான் அறிந்திருக்கவில்லை. சரியான வழிகாட்டுதலைப் பற்றிக்கொண்டதால்தான் இன்று இந்தக் கரையை அடைந்தேன்.”

என்றான்.

அதற்கு படகோட்டி,

“கடலைக் கடப்பதற்கு நீந்தும் வலிமை மட்டும் போதாது. சரியான திசையும், உறுதியான பற்றும் தேவை. அதுபோல வாழ்க்கையின் துன்பங்களைக் கடப்பதற்கு அறிவும் முயற்சியும் மட்டுமின்றி, அறநெறியும் இறைநம்பிக்கையும் தேவை.”
வாழ்க்கை என்னும் கடலைக் கடக்க
திறமை மட்டுமே போதாது.

சரியான வழிகாட்டுதலும்
உறுதியான அறப்பற்றும் தேவை.

இதைத்தான் திருவள்ளுவர்,

பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார்
இறைவன் அடிசேரா தார்.

என்று அழகாக உணர்த்துகிறார்.

கருத்து

வாழ்க்கை என்பது அமைதியாக ஓடும் சிறிய ஓடை அல்ல. அது எதிர்பாராத அலைகளும் ஆழமான சோதனைகளும் நிறைந்த பெருங்கடலைப் போன்றது.

ஆசை, கோபம், பொறாமை, அகந்தை, அறியாமை மற்றும் அளவில்லாத பற்று ஆகியவை வாழ்க்கையில் எழும் அலைகளைப் போன்றவை.

அவற்றைத் தனிப்பட்ட வலிமையால் மட்டும் வெல்வது எளிதல்ல.

இறைவனின் திருவடிகளைச் சேர்தல் என்பது வெறும் உடல் வணக்கத்தை மட்டும் குறிப்பதல்ல.

இறைவன் உணர்த்தும் அன்பு, அறம், கருணை, பணிவு, உண்மை மற்றும் நல்லொழுக்கம் ஆகியவற்றைப் பின்பற்றி வாழ்வதையும் குறிக்கிறது.

சிந்தனைக்குறிப்பு

கடலில் அலைகள் எழுவது இயற்கை.
வாழ்க்கையில் சோதனைகள் வருவதும் இயற்கை.

அலைகள் இல்லாத கடலை எதிர்பார்ப்பதைவிட, அலைகளைக் கடக்கும் மனவலிமையையும் சரியான வழிகாட்டுதலையும் பெறுவதே அறிவுடைமை.

வாழ்க்கைப் பா

Sunday, October 18, 2026

கடவுள் வாழ்த்து - 9

கடவுள் வாழ்த்து – 9

அறத்துப்பால் • பாயிரவியல் • கடவுள் வாழ்த்து

குறள்

கோளில் பொறியின் குணமிலவே எண்குணத்தான்
தாளை வணங்காத் தலை.

சொற்பொருள்

  • கோளில் பொறி: தனக்குரிய பயனைச் செய்யாத உணர்வு உறுப்பு.
  • எண்குணத்தான்: எட்டு உயர்ந்த குணங்களைக் கொண்ட இறைவன்.
  • தாளை வணங்காத் தலை: இறைவனின் திருவடிகளை வணங்காத தலை.

பொருள்

தமக்குரிய இயல்பான பணிகளைச் செய்யாத உணர்வு உறுப்புகளால் எந்தப் பயனும் இல்லை. அதுபோல, எட்டு உயர்ந்த குணங்களைக் கொண்ட இறைவனின் திருவடிகளை வணங்காத தலை இருந்தும் பயனில்லை.

எளிமையாகச் சொன்னால்:
உடலும் அறிவும் இருப்பது மட்டும் மனித வாழ்க்கையை முழுமையாக்காது. பணிவு, நன்றி மற்றும் நல்லொழுக்கத்துடன் அவற்றைப் பயன்படுத்தும்போதுதான் வாழ்க்கை உண்மையான பயனை அடைகிறது.

சிந்தனைக்குறிப்பு

கண்கள் இருந்தும் நல்லவற்றைக் காணாவிட்டால் என்ன பயன்?
காதுகள் இருந்தும் நல்ல அறிவுரையைக் கேட்காவிட்டால் என்ன பயன்?
அறிவு இருந்தும் நன்மையை உணராவிட்டால் என்ன பயன்?

மனிதனிடம் உள்ள திறன்கள் நல்ல நோக்கத்திற்குப் பயன்படும்போதுதான் அவற்றின் உண்மையான மதிப்பு வெளிப்படுகிறது.

கதை

முன்னொரு காலத்தில் ஒரு புகழ்பெற்ற ஆசிரியரிடம் பல மாணவர்கள் கல்வி கற்று வந்தனர். அவர்களில் அருணன் என்ற மாணவன் சிறந்த அறிவாற்றல் கொண்டவனாக இருந்தான்.

ஆசிரியர் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு அவன் விரைவாகப் பதில் சொல்வான். நூல்களை நன்றாகப் படிப்பான். கடினமான பாடங்களையும் எளிதில் புரிந்துகொள்வான்.

ஆனால் தனது அறிவைப் பற்றிய பெருமை அவனுக்குள் வளரத் தொடங்கியது. மற்ற மாணவர்களின் கருத்துகளைக் கேட்காமல் அலட்சியப்படுத்தினான். பெரியவர்களிடம் பணிவுடன் நடந்துகொள்வதையும் மறந்தான்.

“எனக்கு எல்லாம் தெரியும். மற்றவர்களிடம் இருந்து நான் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது எதுவும் இல்லை.”

என்று அவன் அடிக்கடி கூறினான்.

இதைக் கவனித்த ஆசிரியர், அருணனுக்கு ஒரு பாடம் கற்பிக்க முடிவு செய்தார். ஒருநாள் அவர் மாணவர்களைத் தோட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்.

அங்கு பழங்கள் நிறைந்த ஒரு மரத்தையும், பழங்களின்றி நிமிர்ந்து நின்ற மற்றொரு மரத்தையும் காட்டினார்.

“இந்த இரண்டு மரங்களுக்கும் இடையில் என்ன வேறுபாடு தெரிகிறது?”

என்று ஆசிரியர் கேட்டார்.

ஒரு மாணவன்,

“பழங்கள் நிறைந்த மரத்தின் கிளைகள் கீழே வளைந்துள்ளன. பழமில்லாத மரம் மட்டும் நேராக நிமிர்ந்து நிற்கிறது.”

என்று பதிலளித்தான்.

ஆசிரியர் அருணனைப் பார்த்து புன்னகைத்தார்.

“அறிவும் நல்ல குணங்களும் நிறைந்த மனிதன், பழங்கள் நிறைந்த மரத்தைப் போலப் பணிவுடன் இருப்பான். அறிவு இருந்தும் பணிவு இல்லாதவன், பழமில்லாத மரத்தைப்போல தன்னை உயர்வாகக் காட்டிக்கொள்வான்.

உடல் உறுப்புகள் இருப்பதால் மட்டும் அவை பயனுடையதாகிவிடுவதில்லை. அவை தமக்குரிய நற்பணியைச் செய்ய வேண்டும். அதுபோல அறிவும், நல்லொழுக்கமும், பணிவும் ஒன்றாகச் சேர்ந்தால்தான் மனித வாழ்க்கை பயனுடையதாகும்.”

ஆசிரியரின் வார்த்தைகள் அருணனின் உள்ளத்தைத் தொட்டன. தன்னுடைய தவறை அவன் உணர்ந்தான். அன்று முதல் மற்றவர்களின் கருத்துகளைக் கவனமாகக் கேட்கவும், பெரியவர்களிடம் பணிவுடன் நடந்துகொள்ளவும் தொடங்கினான்.

அறிவு மனிதனை உயர்த்தும்.
பணிவு அந்த உயர்விற்குப் பொருளையும் அழகையும் அளிக்கும்.

இதைத்தான் திருவள்ளுவர்,

கோளில் பொறியின் குணமிலவே எண்குணத்தான்
தாளை வணங்காத் தலை.

என்று அழகாக உணர்த்துகிறார்.

கருத்து

திருவள்ளுவர் இந்தக் குறளில் மனித உடலின் உறுப்புகளையும் மனிதனின் ஆன்மிக மற்றும் அறநெறி உணர்வையும் ஒப்பிட்டுக் கூறுகிறார்.

ஒவ்வொரு உறுப்பும் அதற்குரிய செயலைச் செய்யும்போதுதான் அது பயனுடையதாகிறது. பார்வையை வழங்காத கண், ஒலியை உணராத காது, சுவையை அறியாத நாக்கு ஆகியவை இருந்தும் அவற்றின் இயல்பான பயனை வழங்குவதில்லை.

அதுபோல மனிதனிடம் அறிவும் திறமையும் இருந்தாலும், நன்றி, பணிவு, நல்லொழுக்கம் மற்றும் உயர்ந்த உண்மையை உணரும் மனம் இல்லாவிட்டால் அந்த அறிவின் முழுப் பயனை அவன் பெறுவதில்லை.

வாழ்க்கைப் பாடம்

உடல் உறுப்புகள் தங்களுக்குரிய பணியைச் செய்யும்போது பயன் பெறுகின்றன.

அதுபோல மனிதனின் அறிவும் திறமையும் பணிவுடனும் நல்லொழுக்கத்துடனும் செயல்படும்போதுதான் வாழ்க்கை முழுமையான பயனைப் பெறுகிறது.
இன்றைய சிந்தனை: உயர்ந்த அறிவின் அழகு பணிவில் வெளிப்படுகிறது.
திருக்குறள் விளக்க உரை
அறத்துப்பால் • பாயிரவியல் • கடவுள் வாழ்த்து

Saturday, October 17, 2026

கடவுள் வாழ்த்து - 8

கடவுள் வாழ்த்து – 8

குறள்

அறவாழி அந்தணன் தாள்சேர்ந்தார்க் கல்லால்
பிறவாழி நீந்தல் அரிது.

பொருள்

அறத்தின் பெருங்கடலாக விளங்கும் இறைவனின் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டவர்களைத் தவிர, மற்றவர்கள் வாழ்க்கையில் எதிர்கொள்ளும் ஆசை, துன்பம், கவலை போன்ற பிற கடல்களைக் கடந்து செல்வது கடினம்.

எளிமையாகச் சொன்னால்:
அறத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு வாழ்பவர், வாழ்க்கையின் சோதனைகளை எதிர்கொள்ளும் மனவலிமையைப் பெறுகிறார்.

கதை

முன்னொரு காலத்தில் ஒரு சிறிய கிராமத்தில் இரண்டு நண்பர்கள் வாழ்ந்து வந்தனர். சிறுவயது முதல் ஒன்றாகப் படித்து, ஒன்றாக விளையாடி வளர்ந்த அவர்கள், வயது வந்ததும் தனித்தனியாக வியாபாரம் செய்யத் தொடங்கினர்.

முதல் நண்பன் நேர்மையையும் நியாயத்தையும் தனது வாழ்க்கையின் அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தான். எவ்வளவு சிரமம் வந்தாலும் பொய் சொல்லவோ, பிறரை ஏமாற்றவோ அவன் விரும்பவில்லை.

இரண்டாவது நண்பனோ,

“வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டுமென்றால் கிடைக்கும் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். சரியா, தவறா என்று அதிகம் யோசித்தால் முன்னேற முடியாது!”

என்று நினைத்தான்.

ஆரம்பத்தில் இரண்டாவது நண்பனின் வியாபாரம் வேகமாக வளர்ந்தது. முதல் நண்பனின் வியாபாரமோ மெதுவாகவே முன்னேறியது.

இதைக் கண்ட கிராம மக்கள் சிலர்,

“நேர்மையாக இருந்து என்ன பயன்? உன் நண்பனைப் பார். எவ்வளவு விரைவாக முன்னேறிவிட்டான்!”

என்று முதல் நண்பனிடம் கூறினார்கள். ஆனால் அவன் தனது நேர்மையான வழியை மாற்றிக்கொள்ளவில்லை.

காலம் சென்றது...

ஒருநாள் இரண்டாவது நண்பனின் வியாபாரத்தில் பெரிய சிக்கல் ஏற்பட்டது. அவன் எடுத்த தவறான முடிவுகளாலும், பிறரை ஏமாற்றிச் சேர்த்த பொருளாலும் பலருடைய நம்பிக்கையை இழந்தான். அவனுடன் இருந்தவர்களும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலகிச் சென்றனர்.

பணம் இருந்தாலும் அவனுடைய மனதில் நிம்மதி இல்லை. தனது செயல்கள் எப்போது தன்னைப் பாதிக்குமோ என்ற பயம் அவனைத் தொடர்ந்து துன்புறுத்தியது.

அப்போது அவன் தனது பழைய நண்பனைச் சந்தித்தான்.

“நான் உன்னைவிட வேகமாக முன்னேற வேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் இன்று என்னிடம் இருப்பதைவிட, நான் இழந்த நிம்மதிதான் பெரிதாகத் தெரிகிறது. நீ மட்டும் இத்தனை சிக்கல்களுக்கிடையிலும் எப்படி அமைதியாக இருக்கிறாய்?”

என்று கேட்டான்.

அதற்கு முதல் நண்பன் புன்னகையுடன்,

“எனக்கும் சிக்கல்கள் வருகின்றன. சிக்கல்கள் இல்லாத வாழ்க்கை யாருக்கும் கிடையாது. ஆனால் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் எது சரியானது என்பதை மறக்காமல் வாழ முயற்சி செய்கிறேன். அதனால் பிரச்சினைகளைச் சந்திக்கும்போது பயம் குறைகிறது; மனமும் குழம்புவதில்லை.”

என்று பதிலளித்தான்.

அப்போதுதான் இரண்டாவது நண்பனுக்கு உண்மை புரிந்தது.

வாழ்க்கை என்னும் கடலில் புயல் வராமல் தடுப்பது நம்மால் முடியாது.
ஆனால் அறம் என்னும் துணை இருந்தால், அந்தப் புயலைக் கடந்து செல்ல முடியும்.

இதைத்தான் திருவள்ளுவர்,

அறவாழி அந்தணன் தாள்சேர்ந்தார்க் கல்லால்
பிறவாழி நீந்தல் அரிது.

என்று அழகாக உணர்த்துகிறார்.

கருத்து

வாழ்க்கை என்பது இன்பம் மட்டுமே நிறைந்த பயணம் அல்ல. ஆசை, ஏமாற்றம், வெற்றி, தோல்வி, கவலை மற்றும் துன்பம் எனப் பல அலைகள் அதில் வந்துகொண்டே இருக்கும்.

அவற்றை முற்றிலும் தவிர்க்க முடியாது. ஆனால் அறம், நேர்மை மற்றும் நல்லொழுக்கம் ஆகியவற்றை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டால், வாழ்க்கையின் சோதனைகளில் நம்மை இழந்துவிடாமல் அவற்றைக் கடந்து செல்ல முடியும்.

அறநெறி நமக்குத் துன்பமே வராமல் பாதுகாக்கும் என்று இதற்குப் பொருள் அல்ல. துன்பம் வரும்போது மனம் தளராமல், தவறான வழியைத் தேர்ந்தெடுக்காமல், அதைக் கடந்து செல்லும் வலிமையை அறம் நமக்குத் தருகிறது.

அதனால்தான் திருவள்ளுவர் வாழ்க்கையின் துன்பங்களை ஒரு பெருங்கடலாகவும், அறநெறியை அந்தக் கடலைக் கடக்க உதவும் துணையாகவும் உருவகப்படுத்துகிறார்.

வாழ்க்கைப் பாடம்

அறத்தைப் பின்பற்றி வாழ்பவருக்கும் சோதனைகள் வரும்.
ஆனால் அந்தச் சோதனைகள் அவருடைய நிம்மதியையும் நம்பிக்கையையும் எளிதில் பறித்துவிட முடியாது.
திருக்குறள் விளக்க உரை
அறத்துப்பால் • பாயிரவியல் • கடவுள் வாழ்த்து

Sunday, April 14, 2013

கடவுள் வாழ்த்து - 7

குறள்:
தனக்குவமை இல்லாதான் தாள்சேர்ந்தார்க் கல்லால்
மனக்கவலை மாற்றல் அரிது.
பொருள்:
தனக்கு இணையில்லாத தலைவன் (அ) குரு (அ) இறைவனின் திருவடிகளை சேர்ந்தவர்களை தவிர, மற்றவர்களின் மனக்கவலைகளை போக்குவது மிக மிக கடினம்
கதை:
முன்னொரு காலத்தில் அங்கிரசர் என்றொரு ரிஷி, வனத்தில் வசித்து வந்தார். அவர் மிகவும் புகழ் பெற்றவர். அவரிடம் மாணாக்கர்கள் பலர் இருந்தனர். அவருடைய ஞானத்தில் இருந்து கணிசமான அனுகூலத்தை அவர்கள் பெற்றிருந்தனர் எனலாம்.

அந்த மாணவர்களில் சிலர், பக்தியும், கடமையுணர்வும் கொண்டவர்கள். மற்றவர்களைவிட எளிதில் எதையும் கிரகித்துக் கொள்ளக் கூடியவர்களாக அவர்கள் இருந்தனர். அவர்களுடைய நற்பண்புகள் காரணமாக மற்ற மாணவர்களால் அவர்கள் மதிக்கப்பட்டனர். ஆனால், அறிவுக் கூர்மையற்ற சிலர் மட்டும், அந்த நல்ல மாணவர்களிடம் பொறாமை கொண்டிருந்தனர். குருவின் உபதேசங்களைக் கிரகித்துக் கொள்ளும் திறன் தங்களிடம் குறைவாயிருப்பதை அவர்கள் மறந்துவிட்டனர்.

ஏனோ குருவின் பாரபட்சமற்ற தன்மையில் அவர்களுக்குச் சந்தேகம். அவர் பக்தியுணர்வுடைய மாணவர்களுக்கு மட்டும் ரகசியமாக விசேஷ அறிவைப் புகட்டுவதாக எண்ணிக் கொண்டனர்.

ஒருநாள் குருதேவர் தனித்திருந்த போது அவரிடம் சென்று, ""ஐயனே! தாங்கள் பாடம் கற்பிப்பதில் நேர்மையாக நடந்து கொள்ளவில்லை என்று சந்தேகப்படுகிறோம். தேர்ந்தெடுத்த சிலருக்கு மட்டும் உங்கள் ஞானத்தின் முழுப்பலனையும் நீங்கள் வழங்குவதாய் கருதுகிறோம். ஏன் எங்களுக்கும் அந்தச் சலுகையை விரிவுபடுத்தக் கூடாது?''என்று கேட்டனர்.

குருதேவர் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு அதிர்ந்தார். ஆனாலும், அமைதியாகப் பதிலளித்தார்.

""நான் உங்கள் அனைவரையும் ஒரே மாதிரிதான் மதித்து நடத்துகிறேன். யாருக்கும் தனிப்பட்ட முறையில் சலுகை காட்டவில்லை. உங்களில் சிலர் விரைவாக முன்னேறியிருந்தால், நான் சொல்கிறவற்றை அவர்கள் ஊன்றிக் கவனித்திருக்க வேண்டும். நீங்களும் அவ்வாறு முயன்று கற்பதை யார் தடுத்தது?'' என்று கேட்டார் அவர்.

ஆனால், மாணவர்கள் அவருடைய பதிலில் திருப்தியடையவில்லை. ஏதோ யோசனையில் ஆழ்ந்த குரு, ""ரொம்ப சரி! குறைப்பட்டுக் கொள்கிறவர்கள் மீது நான் விசேஷ கவனம் செலுத்துகிறேன். ஆனால், ஒரு நிபந்தனையின் பேரில்தான். ஒரு சின்ன பரீட்சை வைப்பேன். அதில் நீங்கள் தேறியாக வேண்டும்.

""பரீட்சை இதுதான். நீங்கள் அடிக்கடி போய்வருகிற பக்கத்து கிராமத்துக்குப் போக வேண்டும். அங்கிருந்து மிகவும் தகுதியான, எல்லாவிதத்திலும் நிறைவான ஒருவரை நீங்கள் அழைத்து வர வேண்டும் அவ்வளவுதான்,'' என்றார்.

பரீட்சை ரொம்பவும் எளிதாக இருப்பதாக அவர்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அதில் தேறிவிட்டால், குருவின் விசேஷ கவனம் தங்கள் பக்கம் திரும்பி விடுமே. அவர்கள், தங்களில் ஒருவனைத் தேர்ந்தெடுத்து, பக்கத்து ஊருக்கு அனுப்பினர், தகுதியான ஒரு நபரைக் கண்டுபிடித்து அழைத்து வருவதற்கு. ஆனால், அவனுடைய துரதிர்ஷ்டம், நல்லதன்மை உள்ள ஒருவனைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஒவ்வொருவரிடமும் ஏதாவது ஒரு குற்றம் குறை இருக்கவே செய்தது.

அவன் நீண்ட நாட்கள் முயன்றும் பலனில்லாமல் போயிற்று. குருவிடம் வந்து, ""ஐயனே! நான் தங்களிடம் இப்படிச் சொல்வதற்காக வருந்துகிறேன். அந்த ஊர் முழுக்க தேடிப் பார்த்துவிட்டேன். ஒரு நல்ல மனிதன் கூட கிடைக்கவில்லை. ஒவ்வொருவரும் ஏதாவதொரு தவறைச் செய்தவர்களாகவே இருக்கின்றனர். எல்லாரும் கெட்டவர்கள்!'' என்றான் அவன்.

""அட! அப்படியா? இங்கே யார் மீது நீங்கள் குறை சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறீர்களோ, அவர்களுடைய அணியில் இருந்து யாரேனும் ஒருவரை அங்கே அனுப்புவோம்,'' என்றார் குருதேவர்.

பிறகு, அந்த பக்தியும், கடமையுணர்வும் கொண்ட மாணவர்களில் ஒருவனை அழைத்து, ""நீ பக்கத்து ஊருக்குச் சென்று ரொம்பவும் கெட்டவரான ஒருவரை அழைத்து வா!'' என்றார் அவர்.

குருவின் கட்டளையை ஏற்று, அந்த அணியில் இருந்து ஒருவன் அடுத்த ஊருக்குச் சென்றான். சில நாளில் ஏமாற்றத்துடன் திரும்பி வந்தான். ""ஐயனே! என் பதில் உங்களை ஏமாற்றத்துக்கு உள்ளாக்கலாம். நான் அந்த ஊர் முழுக்க ஆராய்ந்து விட்டேன்; ஒரேயொரு கெட்டவனைக் கூட என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை!'' என்றான் அவன்.

அவனுடைய கருத்துரை கேட்டு, குறை கூறும் அணியைச் சேர்ந்தவர், உரத்த குரலில் சிரித்து ஆரவாரம் செய்தனர். ஆனால், அந்த மாணவன் தொடர்ந்து பேசினான், ""எல்லாரும் ஏதாவதொரு நற்காரியம் செய்தவர்களாகவே இருக்கின்றனர். ஒரு நற்செயலும் செய்யாத ஒருவனை என்னால் காண முடியவில்லை,'' என்றான்.

""நல்லது, கெட்டது; சரி, தவறு என்பதெல்லாம் இதில் இருந்து தான் தொடங்குகிறது. எல்லாவற்றிலும் ஏதாவது ஒரு நல்லதைக் காண்கிறபோது உங்களுடைய ஞானம் மலர்கிறது. எல்லாவற்றிலும் குற்றம் காண்கிறபோது அந்த ஞானம் உதிர்த்து விடுகிறது.

""உலகம் மகிழ்ச்சியும், வருத்தமும் கலந்த கலவையாக இருக்கிறது. அதில் இருந்து நீங்கள் எதைத் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்ததே ஞானம். நேர்மறை மனோபாவம் உள்ளவர்கள் விரைந்து முன்னேறுகின்றனர். ஆனால், எதிர்மறை மனோபாவம் உள்ளவர்களால் மெதுவாகத்தான் வளர்ச்சிக் காண முடியும்.

""குருவைப் பொறுத்தவரை, எல்லாருமே அவருக்குப் பிரியமானவர்கள் தான். ஒரு மாணவன் விலகியிருப்பதாய் உணர்ந்தால் அது அவனுடைய தவறு. நீங்கள் எந்த அளவு என்னோடு ஒன்றாயிருப்பதாக உணர்கிறீர்களோ, அந்த அளவு உங்கள் வளர்ச்சியும் சிறப்பாக இருக்கும்.

""குருவிடமாகட்டும், கடவுளிடமாகட்டும், முழுமையாய் சரணடைந்து விட வேண்டும். அரைகுறையாய் சரணடைவது என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை!'' என்றார் குரு.

நன்றி சிறுவர் மலர்

Friday, August 17, 2012

கடவுள் வாழ்த்து - 6

குறள்:
பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான் பொய்தீர் ஒழுக்க
நெறிநின்றார் நீடுவாழ் வார்.
பொருள்:
மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி ஆகிய ஐந்து பொறிகளின் வழிப் பிறக்கும் தீய ஆசைகளை அழித்து கடவுளின் பொய்யற்ற ஒழுக்க நெறியை பின்பற்றி நின்றவர் நெடுங்காலம் நலமுடன் வாழ்வார்

ஞானேந்திரியங்கள்:
மெய்(உடம்பு) காற்றின் அம்சமாதலால் குளிர்ச்சி,வெப்பம்,மென்மை,வன்மை அறியும்

வாய்(நாக்கு) நீரின் அம்சமாதலால் உப்பு,புளிப்பு.இனிப்பு,கைப்பு,கார்ப்பு,துவர்ப்பு என அறுசுவையறியும்

கண் நெருப்பின் அம்சமாதலால் நிறம்,நீளம் உயரம்,குட்டை,பருமன்,மெலிவு என பத்து தன்மையறியும்

மூக்கு மண்ணின் அம்சமாதலால் வாசனை அறியும்

செவி வானின் அம்சமாதலால் ஓசையறியும்

 ஐம்புல ஆசைகளையும் ஒழித்தவன் கடவுள் எனப் போற்றப்படுகிறான். அத்தகு இறைவன் வகுத்த வாழ்க்கை நெறி வழியே (ஒழுக்க நெறியில்) தனது வாழ்க்கையினை நடத்துபவர் பிறப்பு இறப்பு இன்றி நீடுழி காலம் வாழ்வார்.

இதையேதான் வேதமும், பகவத் கீதையும் சொல்லுகிறது. வேதமும், கீதையும் குறளுக்கு முற்பட்டது என்பதால் திருவள்ளுவர் வேதவித்தகர் என்பதும் வேதத்தில் சொல்லப்பட்டிருப்பதனை எளிய இனிய தமிழில், சுருங்கக் கூறி விளங்க வைக்க முற்பட்டு அதனில் வெற்றியும் கொண்டுள்ளார் எனவும் கொள்ளலாம்.

வேதம், இறைவன் இதையெல்லாம் நம்பாதவர்கள் எனத் தங்களை உலகுக்கு விளம்பரம் செய்து கொண்டிருப்பவர்கள் கூட, குறளைத் தமிழ் மறை எனப் பேச வைத்ததும் சிறப்பான ஒன்றுதானே!

இந்த “பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான்” என்றதன் விளக்கத்தை, அடக்கமுடமை எனும் மற்றொரு அதிகாரத்தில், புலனடக்கத்தின் சிறப்பு பற்றிக் கூறும் திருவள்ளுவர்

ஒருமையுள் ஆமைபோல் ஐந்தடக்க லாற்றின்
எழுமையும் ஏமாப்பு உடைத்து

– என்கிறார்

இதற்குப் பொருள் “ஒருவன் ஒரு பிறப்பில், ஐம்பொறிகளையும் அடக்க வல்லானாயின் அவ்வண்மை அவனுக்கு ஏழு பிறப்பிலும் நன்மையினைத் தரும்” என்பதாகும்.

இதே கருத்து கீதையில் ஸாங்க்யயோகத்தில், 55 முதல் 58 வரியிலான ஸ்லோகங்களில், “ஸ்திதப்ரக்ஞர்” என்பவரின் குணாதிசயங்களாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

“எப்படி ஆமை தனது நான்கு கால்களையும், கழுத்தையும் வாலையும் தனது முதுகு ஓட்டுக்குள் ஒடுங்குமாறு உள்ளடக்கிக் கொண்டு கிடப்பதால் எதிரிகளிலிருந்து தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்கிறதோ அது போல கர்மயோகியான ஸ்திதபிரக்ஞரும் தம் ஐம்புலன்களையும் மனத்தையும் பௌதீக விஷயத்திலிருந்து விலக்கி, தம் உள்ளுணர்வில் அடக்கிக் கொள்ளுகிறார். அந்நிலையில் அவருடைய அறிவு சமநிலையில் திடமாக இருக்கிறது.” - 58

இங்கு “பொய்தீர் ஒழுக்க நெறி நின்றார்” என்ற சொற்றொடர்கள் கவனிக்கத்தக்கது.

புலன்களின் மூலம் போகப் பொருட்களை ஏற்றுக் கொள்ளாத மனிதனுடைய புலன்நுகர் பொருட்கள்தான் விலகுகின்றன. ஆனால் அவற்றில் தங்கியுள்ள பற்றுகள் விலகுவதில்லை. இந்த மனிதனில் புலனடக்கம் பொய்யானது.

இதன் கருத்து எப்படி ஆமை மரணபயத்தால் தனது உறுப்புக்களைத் தனது ஓட்டினுள் அடக்கிக் கொள்ளுகிறதோ, அதே போல மனிதனும் நோய், பிடிவாதம், அச்சம் அல்லது வேறு ஏதேனும் காரணத்தினால் புலனடக்கம் மேர்கொண்டு எதோ ஒன்றையோ அல்லது பல போகங்களையோ விலக்கிக் கொள்ள வற்புறுத்தப்படுகிறான். மேலும் பலவிதமான சித்திகளை அடைய தவம் அல்லது தியானத்தில் இருக்கும் பொழுதும் புலனடக்கம் மேற்கொள்ளலாம். இவையெல்லாம் தாற்காலிகமானதுதான்.

உண்மையிலேயே அவனுக்கு அப்பொருட்களின் பேரிலுள்ள பற்று ஒழிவதில்லை. புலன் துடிப்புகள் போகப் பொருட்களின்பால் ஓடிக் கொண்டுதானிருக்கின்றன. புலனடக்கம் இல்லாத மனிதர் அப்புலன் அநுபவங்களுக்கு இலக்காகி உழலும் சாமானியர்களாக, பரமாத்வாவுடன் இணையும் சாதனையில் ஈடுபடாது, மதிமயங்கி மோகநித்திரையில் ஆழ்ந்திருப்பர். ஆனால் ஞானிகள் ஆத்மலயிப்பில் அமைதியுடன் ஈடுபட்டு பரமாத்ம தத்துவத்தினை அறிவதில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளுவர். இதுவே “நிர்வாண பிரும்மம்” எனும் நிலையாகும். இதையேதான் திருவள்ளுவரும் தனது குறள் மூலம் கூறுகிறார்.

ஸ்திதப்ரக்ஞனாக விரும்புகிறவன் முதலில் பற்றை அறவே ஒழிக்க வேண்டும். பிறகு எல்லாப் புலன்களையும் தம் வசத்தில் வைத்திருக்கத் தீவிர முயற்சி செய்ய வேண்டும். இறைவனே கதியென்று மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தித் தியானத்தில் அமர்ந்தால், அவன் விரைவிலேயே பரமாத்வாவை அடைவான் என்கிறது கீதை. இறைவன் (பரமாத்மா) தரிசனம் கிடைத்தபின் எல்லாவிதமான வருத்தமும் தரக்கூடிய அறியாமை அல்லது அஞ்ஞானம் (அவித்யை) அகன்றுவிட, மனிதன் சமபுத்தி-சமநிலை சாதகனாகிறான் (ஸ்திதப்ரக்ஞனாகிறான்). ஸ்திதப்ரக்ஞனுக்கோ பரமாத்மாவை தரிசித்த பிறகு அப்பற்றும் விலகிவிடுகிறது; பரமாத்மாவும் தானும் ஒன்றென உணர்கிறான்

"அனைத்தின் உள்ளும் புறமும் பிரம்மமே விளங்குகிறது. உலகும் புறப்பொருளும் இதன் பன்மைத் தன்மை எல்லாம் பிரம்மத்தின் விளக்கங்களே. எதுவும் மாயை இல்லை" எனப் பரமாத்வைதம் என்ற நெறி அகம்-பிரமாஸ்மி என்பதாகும்.

Reference: http://www.mazhalaigal.com

Monday, August 13, 2012

கடவுள் வாழ்த்து - 5


குறள்:

இருள்சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன்
பொருள்சேர் புகழ்புரிந்தார் மாட்டு.
பொருள்:
கடவுளின் உண்மைப் புகழை விரும்பி அன்பு செலுத்துகின்றவரிடம் அறியாமையால் விளையும் இருவகை வினையும் (நல்வினை, தீவினை) சேர்வதில்லை.

இறைவனின் திருவடிப் பெருமையினைக் கூறும் பல குறள்களுள் இதுவும் ஒன்று. விதிவசத்தால் மாந்தர் வாழ்வில் நன்மையும் தீமையும் நடப்பது இயல்பே ஆகும். புறநானூற்றில் வரும் 'யாதும் ஊரே; யாவரும் கேளிர்' என்னும் பாடல் (எண்: 192) இக் கருத்தினையே ஆதரிக்கிறது. வள்ளுவரும் இந்த விதியினைப் பற்றி 'ஊழ்' என்னும் அதிகாரத்தில் விரிவாகக் கூறியுள்ளார். உயர்ந்த நிலையில் உள்ளோரைக் கீழ்நிலைக்கும் கீழ்நிலையில் உள்ளோரை உயர்ந்த நிலைக்கும் கொண்டு செல்லும் வல்லமை படைத்த இந்த விதியானது பிறரால் அறிய முடியாதது ஆகும். நன்மையும் தீமையும் நமக்கு அருகில் தான் மறைந்து உள்ளது விதியின் வடிவத்தில். அண்டவெளி எங்கும் இருளே நிறைந்திருப்பது போல விதியானது எல்லா இடங்களிலும் மறைந்தே இருப்பதால் விதியினை இருள் என்று உருவகப் படுத்திக் கூறுகிறார்.

விதியினை இருளாக உருவகப் படுத்திக் கூறிய வள்ளுவர் அதனை வெல்லும் வலிமை கொண்ட இறைவனின் திருவடிகளைப் பொருளாக உருவகப் படுத்திக் கூறுகிறார். இனி வள்ளுவர் கூற வரும் பொருள் இது தான்: 'இறைவன் தரும் பொருளாகிய திருவடிகளைச் சேர்ந்து சரணடைந்தவர்களிடத்து இருள் ஆகிய விதி தருகின்ற நன்மையும் தீமையும் சேர்வதில்லை.

Monday, June 4, 2012

கடவுள் வாழ்த்து - 4

குறள்:

வேண்டுதல் வேண்டாமை இலானடி சேர்ந்தார்க்கு
யாண்டும் இடும்பை இல.
பொருள்:

(வேண்டுதல் = விருப்பம், வேண்டாமை = வெறுப்பு, அடி = கால்,
யாண்டும் = எப்பொழுதும், இடும்பை = துன்பம், இல = இல்லை)

தனக்குரிய துன்பங்களை நீக்குவதற்கு யாரை அணுகுவது? யாரை வணங்குவது? இறைவனை.

அந்த இறைவன் எத்தகையவன் என்பதற்கு விளக்கம் கொடுக்கிறார் வள்ளுவர். விருப்பு உடையவன் வேண்டியவர்களுக்குச் சலுகை காட்டுவான். வெறுப்பு உடையவன் வேண்டாதவர்களைப் பழிவாங்குவான். அவன் மனிதன். ஆனால் இந்த இரண்டும் இல்லாதவன் இறைவன். எனவே அவனிடம் நம் குறைகளை - துன்பங்களை முறையிட்டால் விருப்பு வெறுப்பு இல்லாத நிலையில் நமக்கு நன்மை விளைவிப்பான் இறைவன் என்று இறைமைக்கு விளக்கம் தருகிறார் வள்ளுவர்.

 கதை: நம்பிக்கையின் சிறப்பு.

ஒரு ஊரில் ஒரு பண்டிதர் வாழ்ந்து வ்ந்தார்.அவர்  பெரும்   கல்விமானாக இருந்தார்.சமஸ்கிருத மொழியில் மிகவும் பண்டிதராக விளங்கினார். தினமும் ஊரிலுள்ள மக்களுக்கு   பாகவதக் கதைகளைச் சொல்லி வ்ந்தார்.

அவ்வூரிலுள்ள மக்களும் இவர் சொல்லும் கதைகளைப  பிரியமாகக் கேட்டு வந்தனர்.

அக்கம் பக்கத்து ஊர்களிலிருந்தும் மக்கள் இவரைக்  கதை கூறும்படி தங்கள் ஊருக்கு அழைத்துச் சென்றனர்.

ஒரு நாள் இவர் கதை சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போது ஒரு திருடன் திருடுவதற்காக உள்ளே நுழைந்தான். மக்கள் கூட்டம் அதிகமாக இருக்கவே கூட்டத்தோடு சேர்ந்து அமர்ந்து கொண்டான்.

அன்று பாகவதம் பத்தாவது சர்க்கம். கிருஷ்ண லீலை பற்றியும் கிருஷ்ணரின் அழகை வர்ணித்தும் கதை கூறினார். அந்தக் கதையில் மெய்மறந்து அமர்ந்திருந்தான் திருடன். கதை முடிந்து கூட்டமும் கலைந்தது. பண்டிதரும் தனக்குக் கிடைத்த தட்சணைப் பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு வீட்டுக்குப் புறப்பட்டார். சற்றுத  தொலைவு நடந்தவுடன் திருடன் அவரைப் பின் தொடர்ந்தான்.அவரிடம் இருந்த பணத்தைத் திருட எண்ணி அவர் முன் சென்று அவரை வழி மறித்தான். அச்சத்துடன் தன் பணத்தைக்  கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்ட பண்டிதர் "ஏனப்பா. நான் ஏழை என்னிடம் இருக்கும் சிறு தொகையால் உனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை. பணக்காரராகப் பார்த்துப் போயேன்."என்றார் நடுங்கியபடியே. திருடன் சிந்தித்தான்."அப்படியானால் நீ கதையில் சொன்னாயே, அந்த ராஜகுமாரன், அவன் எங்கிருக்கிறான் சொல்.அவனிடம் அவன் அணிந்திருப்பதாக நீ சொன்ன நகைகளைக் களவாடிக் கொள்கிறேன்"என்றான்.

பண்டிதர் சிந்தித்தார்.கதையிலே தான் சொன்ன கிருஷ்ணனின் அலங்காரத்தைப் பற்றித்தான் இவன் கேட்கிறான் என்று புரிந்து கொண்டார்.கண்களை மூடி கண்ணனை வேண்டிக்கொண்டார்."கண்ணா, ஆபத்திலிருந்து நான் தப்பிக்க உன் பெயரைக் கூறுகிறேன்.

அருள்செய் கண்ணா"என்று வேண்டிக்கொண்டு.திருடனைப் பார்த்துச் சொன்னார்.

"ஆமப்பா, அந்த ராஜகுமாரன் இந்த ஊருக்கு வடக்கே ஐந்து கல் தொலைவில் உள்ள காட்டுப் பகுதிக்கு மாடுகளை மேய்த்துக் கொண்டு வருவான்.அங்கே ஒரு பாறை இருக்கும் அருகே ஒரு புன்னைமரமும் இருக்கும்.அங்குதான் மாடுகளை மேய விடுவான்."

"சரி அவன் வருகிறான் என்று நான் எப்படித் தெரிந்து கொள்வது?"

"அவன் வரும்போதே சுற்றிலும் மணம் வீசும் புல்லாங்குழலின் ஓசை கேட்கும். அப்போது அவன் வருகிறான் என்று நீ தெரிந்துகொள். சமயம் பார்த்து அவன் நகைகளைக் களவாடிக் கொள்."என்று சொன்னதைக் கேட்டு திருடன் மனம் மாறினான்.

"அப்படியானால் சரி.அவனிடம் நிறைய நகைகள் நீ சொன்னபடி கிடைத்தால் உனக்கும் பங்கு தருகிறேன்.இல்லையேல் மீண்டும் உன்னைத் தேடி நான் வருவேன்.நீ போகலாம் "

பண்டிதர் திருடன் நம்மைத் தேடி மீண்டும் வருவதற்குள் நாம் வேறு ஊருக்குப்போய் விடலாம் என்று என்ணிக் கொண்டே வேகமாக அங்கிருந்து நடந்தார்.
திருடனும் வடதிசையில்  பண்டிதர் சொன்ன இடத்தை அடைந்தான்.அவன் மனம் முழுவதும் அந்தச் சிறுவனின் தோற்றமே நிறைந்திருந்தது.அந்த ராஜகுமாரன் எப்போது வருவான் என்று ஆவலே வடிவாய் புதர் மறைவில் ஒளிந்திருந்தான்.

அதிகாலை நேரம் சற்றும் தளராமல் கண்ணனையே  எண்ணி அவன் எப்போது வருவான் எப்போது வருவான் என திசையெங்கும் சுற்றிப் பார்த்து அமர்ந்திருந்தான் அந்தத் திருடன். பசி தாகம் தூக்கம் எதையும் அவன் லட்சியம் செய்யவில்லை.வெள்ளி முளைத்தது. புள்ளினங்கள் கூவத் தொடங்கின. "என்ன இன்னும் அந்தச் சிறுவனைக் காணோமே" என்று ஏங்க ஆரம்பித்தான் திருடன்.

திடீரென்று அவன் மூக்கு நல்ல மணத்தை நுகர்ந்தது. மெல்லிய குழலோசையும் கேட்கவே அருகே இருந்த மரத்தின் மேல் ஏறி தொலைவில் பார்த்தான். அழகே வடிவாக உடம்பு நிறைய நகைகளுடன் அந்தக் கண்ணன் தெரிந்தான். வேக வேகமாக மரத்தைவிட்டு இறங்கி புதரில் மறைந்து கொண்டான்.
மாடுகளை மேயவிட்டு குழல் ஊதி யபடி புன்னை மரத்தடியில் அமர்ந்தான் அந்த ராஜகுமாரன்.

உடனே அவன் முன் தோன்றிய திருடன் அவன் முன் சென்று "ஏய் சிறுவனே உன் நகைகளைக் கொடுத்துவிடு.இல்லையேல்..."என்று மிரட்டினான்.
"வேண்டுமானால் நீயே கழற்றிக் கொள்"என்றான் கண்ணன் புன்னகையுடன்.

திருடன் வேகமாக நகைகளைக் கழற்றத் தொடங்கினான்.ஆனால்கண்ணனின்  உடலைத் தொட்டவுடன் மின்சாரம் பாய்ந்ததுபோல் உணர்ந்தான். உள்ளமும் உடலும் பரவச நிலையை அடைந்ததை உணர்ந்தான்.

அவன் முன் நின்று கூர்ந்து பார்த்தான்."நீ யாரென்று தெரியவில்லை ஆனால் உன் நகைகளைக் கழற்ற மனம் வரவில்லை. உன்னைப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கவேண்டும் போல் இருக்கிறது. தினமும் இதே  நேரம் வந்து நான் உன்னைப் பார்ப்பேன். நீயும் வரவேண்டும். உன் நகைகளைக் காணவில்லை என்றால்   உன் பெற்றோர் உன்னைக் கோபிப்பார்கள். வேண்டாம் "என்று கண்ணனின் முன்  அமர்ந்து அவனையே பார்க்கத தொடங்கினான் திருடன்.

"பரவாயில்லை எடுத்துக் கொள்.எங்களிடம் இன்னும் நிறைய நகைகள் உள்ளன. நாளைக்கும் தருகிறேன் "என்றபடி நகைகளைக் கொடுத்தான்.

பதில் சொல்லத் தோன்றாமல் தன்னிலை மறந்து அவைகளைப் பெற்றுக் கொண்டு ஊருக்குள் ஓடி வந்தான் அந்தத் திருடன்.

நேராக பண்டிதர் வீட்டை அடைந்தான்.அவரிடம் கண்ணன் நகைகள் கொடுத்ததைக் கூறி நகைகளைக் காட்டினான்.பண்டிதரால் நம்பமுடியவில்லை. ஆனால் நகைகளைப் பார்த்து நம்பாமல் இருக்கவும் முடியவில்லை.

"அந்தச் சிறுவன் எங்கே இருக்கிறான் காட்டு" என்றபடி அவனுடன் ஓடினார் பண்டிதர். அதே மரத்தடியில் அமர்ந்து குழலிசைத்துக் கொண்டிருந்தான் கண்ணன்.

"அதோ பாருங்கள்."திருடன் காட்டிய திசையில் அவருக்கு ஒன்றுமே தெரியவில்லை.

"அய்யோ என் கண்ணுக்கு நீ தெரியவில்லையே கண்ணா மணிவண்ணா இந்தப் பாமரன் செய்த புண்ணியம் நான் செய்யவில்லையா. உன்னையே சதாகாலமும் ஜபித்துக் கொண்டிருக்கும் எனக்கு தரிசனம் கொடு." பண்டிதர் அழத் தொடங்கினார். கண்ணன் புன்னகையோடு நின்றிருந்தான்.

திருடனுக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை.கண்ணன் அவன் கையைப் பற்றினான்.திருடனின் அஞ்ஞானம் விலகியது. உடல் புல்லரிக்க கண்களில் நீர் மல்க கண்ணனின் பாதத்தில் வீழ்ந்தான்.

மனம் திருந்திய திருடன் பண்டிதரின் கையைப் பற்ற, புன்னை மரத்தடியில் கண்ணன் இருவருக்கும் காட்சி அளிக்கும் தருணம்.

உண்மையான நம்பிக்கையும் பணிவும் இறையருளுக்கு வழிகாட்டும்.

"ஐயா, பண்டிதரால்தான் உன் தரிசனம் எனக்குக் கிடைத்தது. அவருக்கும் உன் திவ்ய தரிசனத்தைக் காட்டு." என்று வேண்டிக் கொண்டான்.

"அப்படியானால் அவரது கையை நீ பற்றிக் கொள்."என்றான் கண்ணன். பண்டிதரின் கையைப் பற்றிக் கொண்டான் திருடன்.
நீலமேக வண்ணனாக அலங்கார சொரூபனாக அருள் பொங்கும் முகத்துடன் காட்சி கொடுத்தான் கண்ணன். அவர் உள்ளத்தில் தோன்றிய சந்தேகத்தைப் புரிந்து கொண்டு பேசினான் கண்ணன்.

"பண்டிதரே. உங்களுக்கு  பாண்டித்தியம் இருக்கிறது ஆனால் பக்தி இல்லை. ஆனால் திருட வந்தாலும் நம்பிக்கையும் என்னைக் காணவேண்டும் என்ற ஆசையும் கொண்டு காத்திருந்த இந்தப் பாமரனே உம்மை விட மேலானவன்.  இந்த நம்பிக்கை உம்மிடம் இல்லாததுதான் என் தரிசனம் உமக்குக் கிட்டத் தாமதமாயிற்று." என்று கூறி இருவருக்கும் ஆசி கூறி மறைந்தான் கண்ணன்.

திருடனும் தன் திருட்டுத் தொழிலைவிட்டுபண்டிதரையே தனகுருவாகக கொண்டான். இருவரும் இறைவனின் தொண்டு செய்து   இனிதே வாழ்ந்தனர்.

கடவுளை நம்பினோர் கைவிடப் படார்.எதிலும் விருப்பு வெறுப்பு இல்லாத கடவுளின் திருவடிகளை மனத்தால் எப்போதும் நினைப்பவருக்கு உலகத் துன்பம் ஒருபோதும் இல்லை

Sunday, June 3, 2012

கடவுள் வாழ்த்து - 3

குறள்:
மலர்மிசை ஏகினான் மாணடி சேர்ந்தார்
நிலமிசை நீடுவாழ் வார்.
பொருள்:
மலர்போன்று மனதுக்குள் நிறைந்தவனான இறைவனின் காலடியில் அவனே கதி என்று சரணடைந்தோரின் புகழ் உலகம் உள்ளவரை இருக்கும்.

 கதை:
களங்கமற்ற, முழுமையான இறை நம்பிக்கை, இறைவனை நம்மிடம் நேரில் கொண்டு வந்து காட்டும் என் பதற்கு உதாரணமாக திகழ்ந்தவர் நம்பியாண்டார் நம்பி.

இவர், சோழ நாட்டில் தில்லையம்பலமான சிதம்பரம் அருகிலுள்ள திருநாரையூரில் அவதரித்தார். இங்குள்ள பொள்ளாப்பிள்ளையார் கோவில் மிகவும் பிரபலமானது. “பொள்ளா’ என்றால், உளியால் செதுக்கப்படாதது என்று பொருள்; அதாவது, தானாகவே தோன்றிய சுயம்பு விநாயகர் அவர்.

இந்த விநாயகருக்கு பூஜை செய்து வந்தார் நம்பியின் தந்தை; நம்பிக்கும் பூஜை முறைகளைக் கற்றுக் கொடுத் தார். ஒருநாள், அவர் தன் மனைவியுடன் வெளியூர் செல்ல இருந்ததால், மகனிடம், “இன்று, நீ போய் விநாயகருக்கு நைவேத்யம் செய்து பூஜை செய்து வா…’ என்றார்.

மகிழ்ச்சியடைந்த சிறுவன் நைவேத்திய பொருட்களுடன் கோவிலுக்குச் சென்றான். விநாயகரை வணங்கி நைவேத்யத் தைப் படைத்தான்.

“அப்பனே, விநாயகா! நான் சின்னஞ்சிறுவன். அப்பா ஊருக் குப் போய் விட்டார். உனக்கு தேங்காய், பழம், பொங்கல் கொண்டு வந்திருக்கிறேன். ஒன்று விடாமல் சாப்பிடு. குருகுலத்துக்கு கிளம்ப வேண்டும். தாமதமாகச் சென்றால், ஆசிரியர் கோபிப்பார். விரைவில் சாப்பிடப்பா…’ என்றான்.

பிள்ளையார் என்றாவது சாப்பிட்டதுண்டா?

அவர் கல்லாக அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தார். பையனுக்கு அழுகை வந்தது…

“இதோ பார்! நீ மட்டும் இப்போது சாப்பிடாவிட்டால் இந்தத் தூணில் முட்டி மோதி இறப்பேன்…’ என்று சொல்லியபடியே, தூணில் முட்டி அழுதான்.

அவனது களங்கமற்ற பக்தி விநாயகரை ஈர்த்தது. அவர் சன்னதியில் இருந்து எழுந்து வந்து, அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினார். தும்பிக்கையால் நெற்றியில் வழிந்த ரத்தத்தைத் துடைக்க, காயம்பட்ட வடுவே மறைந்து விட்டது. நம்பியின் விருப்பப்படியே அத்தனை பொருட்களையும் ஒன்று விடாமல் சாப்பிட்டார்.


அவரிடம், “விநாயகா! எப் படியோ இன்று குருகுலம் செல்ல நேரமாகி விட்டது. நான் அங்கு சென்றிருந்தால் அவர் என்ன கற்றுக் கொடுத்திருப் பாரோ, அதை நீயே சொல்லிக் கொடேன்…’ என்றார் நம்பி.

அவனுக்கு அனைத்து ஞானத் தையும் போதித்து, மறைந்து விட்டார் விநாயகர்.

மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டுக்கு வந்தான் நம்பி. பெற்றவர்கள் ஊர் திரும்பியதும் நடந்ததையெல்லாம் சொன்னான். அவர் கள் அடைந்த ஆனந்தத்துக்கு அளவே இல்லை. இந்த விஷயம் ராஜராஜசோழனுக்கு எட்டியது. அவன் நம்பியாண்டார் நம்பியின் இல்லத்துக்கே வந்துவிட்டான். விநாயகருக்கு நைவேத்யம் செய்து அவர் சாப்பிடுவதைக் கண்ணார கண்டு களிக்க வேண்டும் என்றான்.

அதன்படியே, கோவிலுக்குச் சென்று விநாயகரை சாப்பிட வைத்தார் நம்பி. மன்னனும், மக்களும் ஆச்சரியப் பட்டனர். அவரது மகிமையை உணர்ந்த மன்னன், தில்லையம்பலத்தில் பூட்டிக் கிடக்கும் அறையில் மூவர் பாடிய தேவாரமும், தொகையடியார்கள் வரலாறும் இருப்பதைச் சொல்லி, அவற்றை வெளியே கொண்டு வர ஆவன செய்யும்படி கேட்டுக் கொண்டான்.

அதன்படி, அவர்கள் அங்கு சென்று புற்று மண்டிக்கிடந்த அறையில் இருந்து ஓலைச்சுவடிகளை எடுத்து வந்தனர். நம்பியாண்டர் நம்பி அவற்றை 11 திருமுறைகளாகப் பிரித்தார். அவை இன்றும் நமக்கு இசையின்பத்தை வழங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.

குழந்தை போல களங்கமற்ற உள்ளங்களுக்கு கடவுள் தெரிவான் என்பதை நம்பியாண்டார் நம்பி வரலாறு உணர்த்துகிறது.

Saturday, June 2, 2012

கடவுள் வாழ்த்து - 2


குறள்:
கற்றதனால் ஆய பயனென்கொல் வாலறிவன்
நற்றாள் தொழாஅர் எனின்.

பொருள்:
தன்னைவிட அறிவில் மூத்த பெருந்தகையாளரின் முன்னே வணங்கி நிற்கும் பண்பு இல்லாவிடில் என்னதான் ஒருவன் கற்றிருந்தாலும் அதனால் பயன் ஒன்றுமில்லை.

வாலறிவன் - என்ற சொல்லுக்கு மெய்யுணர்ந்த இறைவன் (ஞானி) என்ற பொருளும் உண்டு. நிறைய கற்றவர் கடவுளுக்கு ஒப்பாக போற்றப்படுவர். ஆகையால் அவரை வணங்குதல், கடவுளை வணங்குவதற்கு சமம்

கதை:
ஒரு மாணவன் அனைத்து விதமான சண்டைகளையும்/தற்காப்பு களையும் தெரிந்த குருவிடம் பாடம் பயில சென்றானாம். குருவும் தனக்கு தெரிந்த அத்தனை வித்தைகளையும் கற்றுக்கொடுத்துள்ளார்.

நாட்டில் நடைபெறும் அனைத்து போட்டிகளிலும் (சண்டை சம்மந்தமான) வெற்றியும் பெற்றானாம். ஒரு நாள் தன்னுடைய குருவே போட்டிக்கு அழைத்தானாம். (இதைத்தான் வள்ளுவர் கூடாது என்கிறார்)

குரு மனம் கலங்கி வீட்டில் உட்காந்திருக்கிறார்.

அவருடைய மனைவி: ஏன் இப்படி கவலையுடன் உள்ளீர்கள்?

குரு: நான் எனக்கு தெரிந்த அனைத்து வித்தைகளையும் கற்றுக்கொடுத்துவிட்டேன், என் மாணவனோ இளைஞன், எனக்கோ வயதாகி விட்டது என்னால் அவனை வெற்றிபெற முடியாது என்றார்.

அவருடைய மனைவி:  கையில் ஒரு கரண்டியை கொடுத்து இப்போது போங்கள், அந்த மாணவனை தைரியமாக சண்டைக்கு கூப்பிடுங்கள் என்றாராம். குருவும் அவ்வாறே செய்தாராம்.

சண்டைகளத்தில்: குரு தன்னுடைய மாணவனை பார்த்து சொன்னாராம், நான் எனக்கு தெரிந்த அனைத்து வித்தைகளையும் கற்றுக்கொடுத்துவிட்டேன், ஆனால் இந்த வித்தையை மற்றும் கற்று கொடுக்கவில்லை என்றார் (உண்மையில் அவருக்கு கரண்டியை வைத்து எந்த சண்டையும் தெரியாது, தன்னுடைய மாணவனின் கர்வத்தை நீக்கவே இந்த ஏற்பாடு)

மாணவன்: அய்யா என்னை மன்னித்து விடுங்கள். எல்லாம் கற்றுவிட்டேன் என்ற இறுமாப்பு என் கண்ணை மறைத்து விட்டது. என்னுடைய குருவே நான் சண்டைக்கு அழைத்தது பெரும் தவறு என்று காலில் விழுந்துவிட்டான்.

Friday, June 1, 2012

கடவுள் வாழ்த்து - 1

குறள்:
அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி
பகவன் முதற்றே உலகு.
பொருள்:
'எழுத்துக்களுக்கெல்லாம் 'அ' முதலானதாயிருப்பதுபோல உலகுக்கு இறைவன் முதல்வனாக இருக்கிறான்.'

"அகரம்" என்றால் புள்ளி என்று பொருள்.எல்லா எழுத்துக்களும் புள்ளியை முதலாக கொண்டே எழுகின்றன.வரிவடிவங்களுக்கு முதலெழுத்து புள்ளி.(புறத்தில்).  எழுத்துக்கள் இல்லாத மொழிகளும் புள்ளியையே ஆதாரமாக கொண்டே எழுகிறது. எவ்வாறெனில் வாயிலிருந்து வார்த்தையாய் வெளிவருவதற்கு முன் அது எண்ணமாய் இருந்தது.
எண்ணம் நினைவு என்ற புள்ளியிலிருந்து தோன்றுகின்றது. இந்த நினைவே அகரம் என்றழைக்கப்படுகிறது.(அகத்தில்)

(அகர முதல=அகர ம்+உதல,உதலம்=உலகம்)
அகரம் என்றால் நினைவு.உதலம் என்றால் உலகம்.

நான் உள்ளவரை உலகம் உண்டு.உலகம் உள்ளவரை நான் உண்டு. என்னையும் உலகத்தையும் பிணைக்கின்ற சக்தி ஒன்றும் உண்டு.அதுவே ஆதி. இந்த ஆதியை முதலாக கொண்டே உலகமும் நானும்.

அவன் அவள் அதுவெனும் அவை மூவினைமையின்
தோற்றிய திதியே ஒடுங்கி மலத்து உளதாம்
அந்தம் ஆதி என்மனார் புலவர்.

கதை:
மனிதக் குரங்குகள் குரங்கு மனிதர்களாய் வாழ்ந்த காலமது.

மலைஅடிவாரத்தில், குகைகளுக்குள், மிருகத்தோலாடைகளுடன் வாழ்ந்துவந்தனர் அவர்கள். சைகையும் ஒலிகளும் நிறைந்த மொழி ஒன்றைப் பேசினர். இயற்கைக்கு அஞ்சி நடுங்கினர். குழுவாக வேட்டையாடி கிடைப்பதை ஒன்றாய் பகிர்ந்தனர்.

வயதானப் பெண் ஒருத்தி ஒருநாள் இந்தக் கூட்டத்தைவிட்டுப் பிரிந்தாள். நெடுந்தூரம் நடந்தாள். மலையின் உச்சியை அடைந்து இயற்கையை கவனிக்கத் துவங்கினாள்.
வானின் நட்சத்திரங்களைக் கணக்கெடுத்தாள். பூமியின் சுழற்சியை கண்டுகொண்டாள். செடிகொடி வளர்ப்பதை தெரிந்துகொண்டாள். தீயை உருவாக்கி கட்டுக்குள் வைத்திருக்கப் பழகினாள். கோள்களின் பாதையைப் புரிந்துகொண்டாள். காட்டில் விளைபவைகளில் விஷத்தையும் உணவையும் பிரித்தறியும் அபூர்வ உணர்வு அவளுக்கிருந்தது. பல ஆண்டுகள் கழித்து இயற்கைபற்றிய பயம் நீங்கியவளாய் மலையிலிருந்து கீழிறங்கினாள்.

சூரியக் கிரகணத்தின் பின்னணியில் இயற்கையைப் பற்றிய அறிவை மக்களுடன் பகிரும் மூதாட்டி.

இயற்கையை அறிந்தவள், அறிந்ததை உலகுடன் பகிர்ந்தாள்.

தொலைந்துபோனவள் திரும்ப வருவதை வேடிக்கையாய் பார்த்தனர் கீழிருந்தவர்கள். அவளிடம் ஏதோ மாற்றம் தெரிந்தது. அவள் முகம் ஒளியில் மிதப்பதைப் போலொரு பிரம்மை மேற்கொண்டது.

மக்களைப் பார்த்ததும் கைகால்களை அசைத்து ஒருவகை நாட்டியமாடினாள் இவள். இதுவரை அவர்கள் அறிந்திராதது அந்த நாட்டியம்.

"உண்மைகளை அறிந்துகொண்டேன்" என்றாள்.

"சொல்" என்றனர், சிலர் ஏளனத்துடனே.

"சொல்லொண்ணா பேரின்பம்." என்றாள்.

"பைத்தியக்காரி." என்றனர்.

"ஆமாம். அசாதாரணச் சிந்தனை கொண்டவர்கள் பைத்தியங்கள்தான்." என்றாள்.

"அவளை விடுங்கள்." பெரியவர் ஒருவர் முன்வந்தார்."உனக்கு ஏதோ தெரிந்திருக்கிறது. சொல் அதை எங்களுக்கும்."

"இயற்கை." என்றாள்

"விளக்கு." என்றார்.

அவளுக்குப் புரிந்ததைச் சொன்னாள். புரியாமல் விழித்தனர் மக்கள்.

"புரியச்செய்". என்றனர்.

கதைகளாகச் சொன்னாள் அவள் கண்டவைகளை.

"எப்படி நம்புவோம் உன்னை?" என்றனர்.

"நாளை பகலில் இரவு தோன்றும் பாருங்கள்." என்றாள்.

கேலி செய்தனர் அவளை. கல்லால் எறிந்து கொல்வோம் என்றனர். நாளைவரை பொறுத்திருக்கச் சொன்னார் பெரியவர்.

அந்த சூரியக் கிரகண நாளுக்குப்பின் உலகின் முதல் மதம் தோன்றியது.